de Kempentuin

Olifantrups

2011-09-02T21:18:00.000+02:00

Ik ben er eindelijk nog eens toe gekomen om de schaduwborder te wieden. En daar vond ik deze plant:

Geen idee wat het is maar toen ik iets beter keek moest ik toch even schrikken. Er zaten drie kanjers van zwarte rupsen in de plant. Zo groot als mijn pink, ik had geen idee dat er zo'n enorme rupsen bestonden.

Eens te meer google to the rescue. Dit blijkt de rups te zijn van het Grote Avondrood. De rupsen van die nachtvlinder worden ook wel olifantrupsen genoemd. Die naam hebben ze in ieder geval niet gestolen. Tenzij ze nog ten prooi vallen aan een hongerige (en uit de kluiten gewassen) belager verpoppen ze tot dit beestje volgend jaar:

Speciaal, als de gay parade nog een mascotte zoekt... Nooit geweten dat er roze vlinders bestonden.

Groene jongens

2011-08-19T15:40:00.001+02:00

Het begint hier stilaan een vijverblog te worden. Dinsdag kreeg de tuin er niet 1 maar zelfs 2 nieuwe bewoners bij. De eerste is een volgroeide groene kikker die nu al een paar nachten heerlijk zit te kwaken bij de vijver. Het is wel een schuchter ding, een foto maken is nog niet gelukt.

Een uurtje nadat ik de eerste ontdekte was ik bezig met het gazon afrijden en ontsnapte nummer 2 ternauwernood aan een gewisse dood door vermaling ende versnippering door middel van mijn bescheiden grasmachientje. De piepkleine springer werd gevangen in een yoghurtpot, gefotografeerd en zonder talmen vrijgelaten in de vijver.

In tegenstelling tot vorig jaar toen de groene kikker slechts 2 dagen bleef lijken ze nu wel op hun gemak te zitten. De randbeplanting van de vijver is nu dan ook veel dichter vergeleken met de kale vlakte van vorig jaar dus hopelijk blijven ze nu minstens tot volgend voorjaar.

SOS waterlelie

2011-08-09T20:55:00.000+02:00

Deze blog is er de laatste tijd een beetje overgeschoten en de tuin eigenlijk ook wel een beetje. Het resultaat mag er dan ook zijn, ons tweede zoontje heeft ons uiteindelijk dan toch verblijd met zijn aanwezigheid.

Gelukkig zijn er geen rampen gebeurd, behalve dan dat de waterlelie ook dit jaar weer dreigt te creperen. Vorig jaar had ik al hetzelfde voor: leliebladeren komen mooi boven, worden groen, dan na twee dagen geel en dan rot het blad weg. Nu zijn de overgebleven bladeren ook nog gatenkaas want waterleliekevers hebben de zwakte van de plant aangegrepen om een eetfestijntje te beginnen. Ondertussen heeft de lelie nog maar een blad of 4 dat er nog een beetje gezond uitziet. Waterlelies zijn duur, dringend tijd om in te grijpen dus!

Mijn vijverboek vermeldt dit probleem helemaal niet, maar een kleine zoektocht op het internet levert het antwoord: een voedselgebrek. De primadonnas staat nochtans in (dure) klei speciaal voor lelies. Het tekort kan vanalles zijn: ijzer, magnesium,... Groeibollen zouden de oplossing moeten bieden. Deze bollen worden in de mand bij de wortels in de grond geduwd en geven langzaam voedingsstoffen af zodat deze (hopelijk) enkel door de plant worden opgenomen en niet in het water terecht komen. Tot nu toe is het water zeer helder, maar als dit verandert weten we in ieder geval waaraan het ligt.

De loodzware mand dus nog maar eens vanuit het diepste punt van de vijver gevist, twee groeibollen toegevoegd en twee waterleliekevers geliquideerd. Hopelijk komt het nu goed, want mijn vijver heeft de hele dag zon en is vrij ondiep, dus reken ik op de lelies om hem koel te houden. Dat lukt nu dus helemaal niet en bijgevolg is het hier nu een draadalgenparadijs.

Chicorei

2011-06-19T10:30:00.002+02:00

Net als je denkt dat de bloemenweide over haar hoogtepunt heen is steekt er weer een nieuwe soort de kop op. En deze keer ben ik er zeker van. De laatste pogingen tot determineren zat ik er steeds nevens, maar nu zit ik just. Ik durf de naam van het plantje zelfs in de titel zetten, zo zeker ben ik!

Alweer een prachtig plantje. Jammer dat de bloem enkel 's ochtends opengaat.

In de bloemenweide heeft de bruine kikker, die ik einde april voor het eerst zag, ondertussen ook zijn stekje gevonden. Ik heb er nog geen foto van kunnen nemen want hij is razendsnel. De voorbije week heeft hij mij bijna dagelijks ferm doen verschieten door ineens voor mijn voeten richting vijver weg te hupsen. Je zou bijna denken dat hij het met opzet doet, de rakker!

Heems

2011-06-02T23:18:00.000+02:00

Ik heb steeds de intentie gehad om zoveel mogelijk inheemse planten in de tuin in te plannen. En zo verzeilde er dan een moerasooievaarsbek (in de kolom "inheems" van de boek van Velt staat er namelijk een kruisje) eerst in het winkelkarretje bij het tuincentrum en dan in de vijver. Een heel mooie geranium met een felle, levendige kleur vind ik persoonlijk.

Als je er dan wat over opzoekt dan zie je dat hij inderdaad in vlaanderen voorkomt.
Maar een dik kwartier verder naar het noorden van deze schamele zandbak is het ineens een uitheemse soort en wordt deze schoonheid door onze noorderburen ook gelijk in dezelfde lijstjes geplaatst als grote waternavel en braziliaans vederkruid als te vermijden waterplanten.

Ik blijf de focus op inheemse planten leggen maar soms gaat de in- en uitheems hetze toch een bruggetje te ver.

De droogtetest doorstaan

2011-05-28T20:31:00.000+02:00

In tegenstelling tot enkele andere delen van de tuin heeft de nieuwe zonneborder deze uitzonderlijke droogte met glans doorstaan. Ik ben nu dan ook zeer blij dat ik planten heb aangeplant die zeer droogteresistent zijn: beenhard zijn die rakkers! Enkel de echinops ritro laat het een beetje afweten (maar misschien is dat een geniepigerd die zijn remonte later op het jaar inzet). Het grote kaasjeskruid bloeit nu zelfs zeer rijkelijk. Toch straf dat dit soort planten zo sterk kan groeien in zo'n extreme droogte!

In de bloemenweide zien we duidelijk twee helften. Tegen de vijver doen de wouw en reseda het uitstekend: deze trekken ook enorm veel hommels en bijen aan. Daar gonst het van de activiteit. In de halfschaduw onder deze planten steken nu ook andere planten de kop op. Zoals deze fijne rotsanjer (denk ik toch dat het is).

De rest van de bloemenweide lijkt nu op hoe ik mij steppe voorstel. Open plekken, dorre plukjes laag gras dat hoogstens tot aan mijn enkels komt en veel stof. Een keer maaien dit jaar zal ruim voldoende zijn denk ik.

Verstekeling!

2011-05-16T17:44:00.002+02:00

In de "schaduwborder" (het ding is de naam eigenlijk niet waard) had ik wijfjesvarens geplant. Als snel bleek dat er in 1 van de potjes ook nog iets anders groeide dan een varen. Ik besloot het maar te laten doen omdat ik het niet kon plaatsen en ik ne curieuzeneuzemosterpot ben.
Sinds kort bloeit het ding (met die wijfjesvaren gaat het iets minder goed).

En volgens mij is het Fluitekruid. Hoewel het waarschijnlijk de vroegtijdige dood van de varen betekent ga ik het toch maar laten staan.

Maar de ster van de border is nu duidelijk de donkere ooievaarsbek (Geranium Phaeum). Die voelt zich erg goed in zijn sas en groeit en bloeit al heel sterk. Hopelijk zaaien ze zich even vlot uit!

Ik vind de geraniums die dichter bij de wildvorm staan, zoals deze, eigenlijk veel mooier dan de gecultiveerde met veel te grote en opzichtige bloemen.

vieze dings

2011-05-11T20:55:00.000+02:00

Een paar weken geleden viel het me voor het eerst op: hier en daar zat er een wit schuimkwakje op de planten.

En dan begint de fantasie op hol te slaan natuurlijk. Slakkeneitjes? Een merel met een uit de hand gelopen "snotvalling"? Een kwijlende rat?
Niets van dit alles. Eventjes googelen bracht de niet zo glamoureuze waarheid aan het licht. In dit schuimbolletje bevindt zich een schuimcicade. Een kleine wants die zich voedt met de sappen van de plant. Toch een slim beestje eigenlijk, zich lekker verstoppen in een bolletje schuim en ondertussen ongestoord zich volzuigen met een vers plantensapje. En het blijkt dan ook nog een zeer veel voorkomende plaag te zijn.

Op een of andere manier was het me nog nooit eerder opgevallen.

de Hof-leverancier

2011-05-01T20:34:00.000+02:00

De vijver is nog steeds niet helemaal af: de randafwerking stel ik nu al een eeuwigheid uit. Het plan was begroeiingsmatten te gebruiken. Dit zijn PVC matten met een soort gaasstructuur die over de vijverrand gelegd worden. Hierin worden dan "kruipende" planten zoals Penningkruid gezet die daarin wortelen en dan de rand helemaal gaan begroeien.

Helaas zijn deze PVC matten vrij moeilijk te vinden. Uiteindelijk vond ik ze dan toch bij de hof leverancier te Ekeren.

Het was vandaag de eerste keer dat ik daar kwam en dit is absoluut zeker de winkel met het grootste aanbod aan vijverartikelen welke ik ooit gezien heb. Vele soorten vijvervis (van gigantische kois to minieme grondeltjes),en een enorm aanbod aan planten, zelfs rivierkreeftjes! Indrukwekkend.

En vooral de moeite waard om te vermelden is het enorme aanbod aan inheemse zuurstofplanten. Bij de meeste winkels hebben ze waterviolier, gedoornd hoornblad, lidsteng en waterranonkel als inheemse soorten maar hier hebben ze nog eens een stuk of vier (!) soorten fonteinkruid, aarvederkruid en sterrenkroos. Er bevindt zich nu dan ook een mandje aarverderkruid in mijn vijver.

Als nadeel moet ik wel de prijzen vermelden, deze zijn aan de hoge kant vergeleken met bv Pelckmans. Maar voor dingen die je nergens anders vindt neem ik dat er graag bij.

Bloemen, bloemen, bloemen

2011-04-30T20:20:00.002+02:00

Hoewel de regen deze week jammer genoeg nogal magerkes was en de toplaag in de tuin eruit ziet alsof er een gigantische stofzuigerzak is omgekieperd doen de meeste plantjes het toch prima. Nieuwe bloeiers deze week zijn de siersalie (mainacht, zie foto), geranium renardii, spoorbloem, donkere ooievaarsbek, moerasvergeetmenietjes, waterranonkel, hier en daar een verdwaalde boterbloem, de vogelmelk en de grootbloemige clematis.

Verder evolueert de bloemenweide in een rare richting. In het deel aangrenzend aan de vijver groeit alles super (zie vorige blogpost), in de rest verdwijnen er meer soorten dan er bij komen. De klaver en de boterbloemen zijn er verdwenen. Het gras staat er ook zeer dun. Enkel de kleine Pimpernel (zie foto, inclusief raar, schuimachting dingk op de stengel), Zuring en 1 plantje Wondklaver brengen daar een beetje kleur.

Tenslotte ben ik erin geslaagd de promiscuiteit van de visjes in mijn vijver voor een goed doel aan te wenden. Vorig jaar heb ik al honderden gratis visjes weggegeven (als je je mailbox wil vullen moet je gewoon een advertentie met het woord "gratis" in op Kapaza.be zetten). Deze week heb ik vis voor vijverplanten geruild met een zeer vriendelijke meneer uit de Limburg.

Vanmorgen ging ik de nieuwe aanwinsten planten en schrok ik me rot toen er opeens een kikker op zijn dooie gemak vlak voor mijn voeten richting vijver hupste. Het is in ieder geval een andere bezoeker als vorig jaar want hij is kleiner en ik denk dat deze een bruine kikker is idpv een groene. Die ga ik dus allicht niet veel meer zien. Groene kikkers zijn makkelijk te spotten omdat deze altijd in of rond het water vertoeven. Bruine kikkers daarentegen zwerven wat verder weg van het water en houden zich meer op in dichte vegetatie. Hopelijk blijft deze hier wel hangen.

Wondklaver

2011-04-27T20:07:00.000+02:00

Het is ongelooflijk hoeveel er kan veranderen als je een weekje weg bent. Als je niet kijkt kruipt precies alles rap-rap uit zijn schulp. De tropische temperaturen zullen er wel iets mee te maken hebben gehad (terwijl wij op een sub-tropische locatie kou zaten te lijden tedju).

De bloemenweide begint eindelijk kleur te bekennen en dat betekent dat ik de plantjes kan determineren. Tot nu toe heb ik volgende soorten kunnen benamen: Wede, Wilde Reseda, Wouw, Kleine Pimpernel (in grote getale!) en last but not least Wondklaver.

Awel, dit vind ik nu echt een prachtig plantje se. Jammer dat er maar 2 van staan. Hopelijk kan het zich uitzaaien.

Nog meer plannen

2011-04-11T21:18:00.000+02:00

Ik zit nu met een situatie die ik toch een beetje jammer vind. We hebben een achterbouw ("koterij") die best wel groot is. Het hele dakoppervlak zal zo'n 80 vierkante meter zijn denk ik. Als het nu regent loopt al het perfectly good gietwater het riool in, wat wel zonde is.

Mijn eerste plan was gewoon een waterton onder de afloop te zetten om toch een deel te kunnen recupereren.
Maar uiteindelijk viel mijne frank (in slow motion). Waarom een ton voorzien als opslagmedium als ik achter in de tuin een vijver van 10000 liter heb liggen waarin ik ook mijn gieterke kan vullen?

Als ik nu het dak aansluit op de vijver dan sla ik 2 vliegen in 1 klap. Het water wordt gebufferd en ik moet mijn vijver niet meer (zo vaak) manueel bijvullen.

Tuinvijvers worden nu eenmaal niet echt heel natuurlijk gelegd. Een natuurlijke vijver ligt lager dan het maaiveld en het water uit de omgeving zal daarin aflopen. Een folievijver ligt boven het maaivlak om het inspoelen van grond en voedingsstoffen te voorkomen (een folie kan geen voedingsstoffen bufferen zoals een natuurlijke vijverbodem dat kan). Dat maakt dat het waterpeil in een folievijver in de zomer snel daalt en bij buien nooit genoeg aangevuld geraakt.

Maar vanzelfsprekend is er ook een maar. De vijver zou dan de regenval van zo'n 100 vierkante meter te verwerken krijgen. In de zomer is dat prima, maar in de winter loopt hij nu al over. Als het hard regent is het niet uit te sluiten dat ik de achterkant van mijn tuin, en vooral ook die van de buren zo blank zet (hoewel, ze hebben een daar een weitje vol ganzen, die beesten zullen dat waarschijnlijk wel plezant vinden).

Maar toch, we zullen maar braaf zijn, hier komt het boek van Velt (alweer) ter hulp.

De oplossing is een infiltratiezone uitgraven van 20 cm diep. In het boek staat precies hoe je de doorlatendheid van de grond kan testen en de berekening van hoe groot zo'n put dan moet zijn. Hier blijkt mijn zandgrond weer een voordeel te zijn: nu moet de put 3,75 vierkante meter zijn. Als ik klei had gehad moest die 10 vierkante meter zijn. In de infiltratiezone kunnen dan planten komen die wisselnatte grond verdragen.

Natuurlijk kost dit wel wat werk. Eerst moet een fatsoenlijke overloop aan de vijver gemaakt worden. de infiltratiezone moet uitgegraven worden. En vooral: de dakgoot moet omgedraaid worden: die watert nu af naar voor en moet dan naar achter aflopen, een heel werkje. Het komt dus helemaal achteraan op het to-do lijstje. En dat wil zeggen dat het waarschijnlijk niet meer voor dit jaar gaat zijn.

Iets nieuws

2011-04-08T20:32:00.002+02:00

Vandaag stak er in de bloemenweide weer iets nieuws de kop op. Een klein, geel viooltje. Er zaten zeker geen viooltjes in het bloemenmengsel dat ik gezaaid heb in 2009 dus het is hier op eigen kracht geraakt.
Het rare vind ik de kleur: de hooiweide bij mijn oma vroeger stond vol met viooltjes maar die waren allemaal blauw of paars met geel. Nooit volledig geel.

Er zo te zien is er slechts 1 inheems viooltje dat volledig geel is: het zinkviooltje. Het is niet erg waarschijnlijk dat deze de weg naar hier heeft gevonden maar in dit geval hoop ik toch dat het iets anders is, want zinkviooltje zou wijzen op een met zink vervuilde bodem...

Het zal dan allicht wel een zaailing zijn van een cultivar, maar het bloempje is echt klein terwijl cultivars meestal grote bloemen hebben.
Ach ja, het is mooi en eens iets anders dan een madeliefje of paardenbloem in de bloemenweide.

moeilijke schaduwborder

2011-03-27T13:27:00.000+02:00

Ik zat er al een tijdje mee verveeld, achteraan in de tuin heb ik een probleemstukje waar ik niet goed weg mee wist. Dit was namelijk de enige border die de vorige eigenaars hadden aangelegd. Toen wij het huis overnamen in 2009 was deze border volledig overwoekerd door een soort van chinees riet. Ik heb nog even met de gedachte gespeeld de wortelstokken uit te graven maar na enkele uren zweten met spade en bijl voor bitter weinig resultaat (als er mensen hun agressie kwijt willen, kom maar eens af en dan duw ik een spade in uw pollen) heb ik er maar een uitputtingsslag van gemaakt. Nu beginnen allerhande opportunisten de vrijgekomen ruimte in te nemen: vooral hoefblad en brandnetel. Dit is ook de enige plaats in mijn tuin waar brandnetel voorkomt, voor de rest is mijn grond veel te schraal. In deze border heeft men namelijk in een ver vervlogen verleden een zeer dikke laag boomschors aangebracht. Die is nu wel grotendeels omgezet tot humus maar er zitten nog altijd veel stukken schors in de grond. Deze border ligt ook bijna permanent in de schaduw want aan de zuidkant staat de betonwal die het perceel afsluit. Een schaduwrijk, humusrijk, voedselrijk stukje. Ideaal om een prachtige schaduwborder in aan te leggen zou je dan denken.

Helaas, pindakaas. De grond zit nog tjokvol rietwortels, die nu pas stilaan aan het wijken zijn. Dit wil zeggen dat het fatsoenlijk aanplanten quasi onmogelijk is omdat plantgaten maken zeer veel moeite kost. Daarom heb ik om de brandnetels te snel af te zijn maar enkele sterke schaduwplanten ingeplant die hopelijk de border gaan inpalmen en de netels en ander gespuis gaan wegconcurreren: wijfjesvaren, geranium phaeum en perzische muts. Geen idee of deze daartoe in staat zijn, maar volgens mijn VELT boek zouden die het hier wel zeer goed moeten kunnen doen.

En omdat al die plantjes in zo'n kwekerij mijn ogen uitsteken (en ik nog een stapel ecocheques heb liggen) heb dan ook maar gelijk een monnikskap aangekocht. Gewoon omdat ik die zo mooi vind. Zou wel leuk zijn moest die kunnen overleven.

Bloemenmantel

2011-03-24T18:58:00.000+01:00

Vorig jaar bloeide de sleedoorn met maar enkele bloemetjes, maar dit jaar is hij volledig gehuld in een witte bloemenmantel.

En in de vijver is de eerste bloeier intussen ook opgemerkt: De Dotterbloem:

Lidsteng

2011-03-20T22:49:00.001+01:00

Na het heerlijke lentezonnetje van dit weekend komt het leven in de vijver weer helemaal op gang. Ik heb de voorbije twee dagen alweer bootsmannetjes, schrijvertjes, waterschaatsers, een ongeidentificeerde waterkever en een joekel van een libellelarve gespot (zo'n 7 cm schat ik). En met het opwarmende water komen niet enkel de beestjes terug tot leven maar ook de zweefalgen. Hoewel een troebelere vijver in het voorjaar niet per se slecht is (zolang de zuurstofplanten later het zaakje maar terug overnemen) is een heldere vijver toch leuker.

Belangrijk hiervoor is de aanwezigheid van verschillende soorten zuurstofplanten. Glanzend Fonteinkruid bv is een uitstekende en dus een van de meest gebruikte zuurstofplanten (mede dankzij de boeken van mevrouw Hoffman) maar komt in het voorjaar slechts heel traag op gang. Dit geeft de algen, die bij een lagere watertemperatuur kunnen werken, een kans om de voet tussen de deur te krijgen.

Soorten die wel in koud water werken zijn onder andere Waterpest en Lidsteng. Lidsteng is vooral gekend als moerasplant, met denneboomachtige stengels die boven het water uitkomen. Maar als je Lidsteng wat dieper (30-60 cm) zet maakt het heel andere stengels met langere, zachte naalden die zelfs 's winters onder het ijs zuurstof produceren en al vroeg op het jaar voor tegengewicht zorgen tegen de algeninvasie.

Gedoornd Hoornblad komt net iets later op gang (het vormt inactieve winterknoppen) maar eenmaal het begint te groeien doet het dat meestal ook explosief. Tenslotte is er nog de Waterranonkel, nog zo'n plant die ook 's winters groen blijft maar deze heeft een groot nadeel: de plant verdwijnt soms gewoon helemaal voor langere perioden om later terug uit te schieten. Daar kan mag je dus niet op rekenen.

Als je geen van deze planten in de vijver hebt kan je nog proberen de draadalgen tijdelijk niet uit de vijver te verwijderen. Ook deze zullen namelijk de zweefalegen beconcurreren.

Moet er nog zaad zijn?

2011-03-14T20:14:00.002+01:00

Mijn bestelling van de Bolderik is al enige tijd binnen maar nu pas besef ik dat 10 gram (de minimum hoeveelheid/soort) zaden echt wel heeeeeel veel is.

10 gram zaad van de Wilde Peen bv komt overeen met niet minder dan 12500 zaden. Ok, ze zullen wel niet allemaal kiemen maar toch...

Dus moest er iemand nog graag zaad van Akkerklokje, Wilde Peen of Knoopkruid hebben, laat maar een berichtje!

Laat de regen maar komen!

2011-03-12T16:33:00.004+01:00

Gisteren zo'n 300 vierkante meter gazon laten inzaaien en vandaag 2 stevige kluiten rabarber (dank u schoonouders!) geplant. Als er morgen een paar stevige buien volgen zal ik snel met de grasmaaier aan de slag kunnen. Nu ziet het er vanaf het terras nog zo uit:

Rechts de haagbeukenhaag. Centraal het gazon (voor de kindjes), daarachter de afsluiting (daar net voor de nu nog nietige Morus Nigra). Achter de afsluiting de vijver, en links achter de koterij de bloemenweide.

Gisteren trouwens ook de eerste dagvlinder in de tuin gespot: een citroenvlinder. Altijd leuk.

Geduld, geduld, geduld

2011-03-05T13:22:00.000+01:00

Vandaag dus bij Houtmeyers geweest en ongeveer de helft van mijn lijstje kunnen aankopen. Blijkbaar is het nog te vroeg voor Lupine, Duizendblad en de Geranium Renardii te planten.

Einde maart zou wel kunnen. Weeral iets bijgeleerd.

Campanula rapunculoides

2011-03-04T19:37:00.001+01:00

Gisteravond nog even nagedacht over de invulling van de border en het akkerklokje nog even gegoogled op zijn Latijnse naam: Campanula rapunculoides.

Sommige van de zoekresultaten waren wel redelijk confronterend. Op diverse amerikaanse sites werd deze schoonheid besmeurd met termen zoals "cancer of the garden", "creepy bellflower", "evil twin" en "hell's bells" (lees bv de reacties op deze site eens). Al deze horrorverhalen van radeloze tuiniers die deze soort al 10 jaar aan het bestrijden zijn in hun tuin hebben me toch doen twijfelen of ik ze wel in de border moet plaatsen.

Het vreemde is dat het akkerklokje hier een zeldzame, beschermde plant is die over de oceaan blijkbaar een zevenblad-achtig onkruid is, dat zelfs in gazons onuitroeibaar is, en dat van Texas tot Alaska! Of zijn er hier insectensoorten/ziektes die akkerklokjes als snacks eten die ginds niet voorkomen?

Ik vind het allemaal maar verwarrend...

Nieuwe border

2011-02-26T10:04:00.003+01:00

Een nieuw jaar, nieuwe plannen! Het wordt tijd om de noord en west kant (= zon, zon, zon) van de vijver te beplanten zodat er meer leven rond de vijver komt en (toekomstige) amfibieen meer voedsel en schuilmogelijkheden hebben. Het plan is een graslandborder. De grond daar is in 2009 afgeplagd en dus redelijk arm (hoewel niet zo arm als het stuk waar de bloemenweide ligt). Wat maakt dat ik heel goed moet oppassen wat voor planten ik daar ga plaatsen om een plantenkerkhof te voorkomen. Als je met de gemiddelde tuincentrumbediende een praatje maakt en vraagt "Wat raadt u mij aan voor een arme zandbodem?" dan is het antwoord steevast: "bemesten". En dat feestje gaat dus niet door, in mijnen hof komen geen sissy planten die ik bij het bladje moet vasthouden en elk jaar moet bijmesten/besproeien! Allez ja, tenzij ze lekkere vruchten afleveren uiteraard. Gelukkig heeft vrouwlief mij voor mijn verjaardag "Stappen naar een ecologische tuin: aanleg en beheer." van Velt cadeau gedaan waarin een superhandige en gedetailleerde plantenlijst staat. De labels bij de planten in een tuincentrum geven toch zo weinig informatie: zuur of kalk, zand of klei, arme of rijke bodem, vochtig of droog: het staat er allemaal niet bij.
Om die dingen over je grond te weten te komen moet je trouwens niet altijd een bodemanalyse laten doen. Hier woekert zuring dus zure grond. Er zijn nog steeds open plekken in de bloemenweide dus arme grond. Voedselrijkdom van zandgrond kun je ook beoordelen aan de kleur, hoe zwarter hoe meer organisch materiaal, hoe geler/grijzer hoe armer.

Zodoende kwam ik tot deze lijst van planten die bij plantenkweker Houtmeyers beschikbaar is:
Aster Ericoides
Geranium Renardii
Salvia Nemerosa "Mainacht" (Siersalie)
Echinops Ritro (Kogeldistel)

Achillea Millefolium "Cerise Queen" (Duizendblad)
Lupine
Sedum "Herbstfreude" (Hemelsleutel)
Malva Sylvestris (Groot Kaasjeskruid, deze komt wel van Pelckmans)

Deze planten vond ik niet terug bij kwekers uit de buurt dus heb ik zaad besteld bij de Bolderik om zelf in bakken op te kweken en dan later in de border uit te planten:
Centaurea Jacea (Knoopkruid)
Daucus Carotus (Wilde Peen)
Campanula rapunculoides (Akkerklokje)

En voor het overloopgebied van de vijver heb ik:
Veronica Longifolia (Langbladige Ereprijs)

Vorige week heb ik de grond al gewied en omgespit, volgende week gaan we de plantjes halen en planten. Ik ben eens benieuwd welke van bovenstaande het gaan redden.

Terugblik

2011-02-25T19:59:00.000+01:00

Het was weer een lange, koude winter. Vorig jaar was de bloggoesting helemaal opgedroogd (ik zit liever in de tuin dan erover te schrijven), nu ga ik gewoon sporadisch updaten wat er hier allemaal gebeurt en mijn bedenkingen erbij.
Vorig najaar stond het inzaaien van het gazon op het programma maar die plannen zijn verzopen in een kletsnatte november. We zijn er dan toch nog in geslaagd zo'n 60 meter haagbeuk aan te planten samen met een Morus Nigra (die voor wat schaduw op het toekomstige gazon moet zorgen, en lekkere vruchten...) en een Ribus Rubrum.

Jammer genoeg zullen we nog wel wat geduld moeten hebben eer we van zulke moerbeien kunnen snoepen, het kan tot 10 jaar duren voor hij vrucht draagt.

Ook dit jaar weer wat besteld bij "behaag onze kempen" en aldus de dode en creperende Meidoorns uit hun lijden verlost en vervangen door Spork. De meeste Meidoorns trokken het echt niet in onze zandbak. Er zijn er gelukkig toch enkele die het wel goed doen (en die nu zelfs al aan het botten zijn). Spork is echter ook wel een interessante plant: nectarproducerend (een echte bijenplant) en er komen bessen aan. Meer zelfs de spork is een waardplant voor het boomblauwtje en de citroenvlinder.
Dan maar binnen werken, ik (ok, mijn vader heeft het meeste werk gedaan) heb mijn steentje aan het milieu bijgedragen en eindelijk het dak geisoleerd met 8 cm rotswol met daar nog een laag van 18 cm glaswol op. Niet zo'n aangenaam werkje maar het moest nu eenmaal gebeuren.

Eenjarig?

2010-09-18T16:50:00.000+02:00

Vandaag is er hier veel werk verzet: het stuk waar de gazon moet komen is gespit en min of meer gelijkgetrokken. Volgende week komt de compost zodat er in november gazon gezaaid kan worden en een haagbeukenhaag geplant. Verder is de bloemenweide, zeg maar gewoon weide tegenwoordig, nog eens gemaaid. Tussendoor eventjes rustig aan de vijver zitten genieten. Die Bulgaarse plant is echt wel enorm geworden. Op zo'n 5 maanden tijd is die bijna anderhalve meter gegroeid!

Ben eens benieuwd of dat ding echt eenjarig is. Ook op de foto zie je de Hosta die het helemaal oneens is met mijn vorige blogbericht en om het te bewijzen een bloem heeft aangegroeid.

Balans

2010-09-05T11:09:00.002+02:00

Ik ben nu ongeveer 1 jaar bezig met mijn stukje natuurtuin, tijd om een tussentijdse balans op te maken. Even bekijken hoe al de verschillende planten die ik gezet heb het gedaan hebben.

Goed (groeien goed en breiden uit):
Vlier: na een aarzelende start doet deze het nu uitstekend.
Stekelbes: we hebben dit jaar zelfs al een tiental besjes kunnen verorberen
Sleedoorn: een beetje tegen de verwachtingen in is slechts 1 van de aangeplante plantjes gestorven.
"Bulgaarse wonderplant": een snelgroeiende eenjarige plant uit Bulgarije met zeer grote en decoratieve bladeren die ik van een vriendelijke bulgaarse gekregen heb, die doet het hier echt uistekend. Jammer dat hij volgend jaar weg is...
Kamperfoelie: groeit en bloeit prima.

matig (houden stand):
Meidoorn: ongeveer de helft doet het goed, de andere helft heeft het bijltje erbij neergelegd. De dode helft gaat vervangen worden door Spork, die in principe voor dit soort grond gemaakt is.
Zwarte Bes: is goed gegroeid, maar geen bessen aangekomen.
Hosta: na een aarzelende start houdt deze stand, maar breidt niet echt uit.
Salomonszegel: net als de Hosta blijft hij leven maar is daarmee alles gezegd.

slecht (dood, dood, dood):
Lijsterbes: raar maar waar, deze hebben de hitte van juli niet overleefd. Ik had eigenlijk verwacht dat deze het gewoon prima zou doen want hier in de buurt is het een zeer algemene soort.
Clematissen: slechts 1 van de oorspronkelijke 6 leeft nog. En ook die doet het niet geweldig. Allicht omdat het iets zwakkere cultivars zijn, dit najaar ga ik viticella planten hopelijk doet die het beter.

Uiteraard gaat een mens zich afvragen waarom sommige planten het onverwacht goed/ slecht doen.
Enerzijds is het een extreem jaar geweest: zeer lang vorst, dan droogte, dan de hitte van juli.
Anderzijds heb ik een theorie. Tijdens het graven van de vijver stootte ik op zo'n 70 cm diepte op een zeer harde "ijzerlaag" , een soort zavel met volgens mij ijzer in. Planten die graag diep wortelen komen hier gewoon niet doorheen denk ik. Die sterven ook af. Ik weet dat Stekelbes en Sleedoorn nogal ondiep wortelt en ik zie ook dat die het gewoon goed doen. Maar het blijft een gok natuurlijk.

Groene Kikker

2010-08-22T08:36:00.000+02:00

Gisteren kreeg ik een aangename verrassing toen ik naar de vijver ging kijken. Vanuit mijn ooghoek zag ik nog net iets in het water plonzen. Kikker dus! Snel terug naar binnen om de camera te gaan halen en een tiental minuutjes later stak hij zijn kopje boven. Een uit de kluiten gewassen groene kikker (bastaard of poel, geen idee)! Hij liet me echter niet dichtbij genoeg komen om een fatsoenlijke foto te maken vandaar deze "zoek de kikker" plaat:

Na vier maanden dus al een kikker in de poel. Ik was echt wel verrast want hier in de buurt zijn enkel maïsakkers en de dorpskern. Geen flauw idee waar hij vandaan komt maar hopelijk blijft hij hier wel rondhangen (of gaat hij nog wat vrienden en kennissen halen).

Hoogzomer

2010-06-26T09:40:00.000+02:00

Het is hoogzomer in de tuin! De bloemenweide heeft eindelijk wat bloemen en de bijtjes en hommels maken daar dankbaar gebruik van. Ok, het is maar Groen Streepzaad, maar toch!

Naast het huis vond ik deze schoonheid:

Ik vond het niet terug in mijn determinatieboekje dus geen idee wat het is.

Intussen zijn de clematissen, op een na, gestorven. Ik had hun voet wel afgeschermd maar de volle zon is ze toch te veel geworden denk ik. Dit plantje baant zich in hun plaats nu een weg naar boven:

Een te meer heb ik geen idee wat het is.

Malthusiaanse spanningen

2010-06-18T19:52:00.001+02:00

Malthusiaanse spanning: er is spanning als de bevolking sneller groeit dan dat er voedsel is. Hierdoor ontstaat er honger en dit betekent een daling van de bevolkingsgroei en drastische achteruitgang van de levenskwaliteit.

Er loert hier een serieuze Malthusiaanse spanning om de hoek. En deze kleine rakkers zijn de oorzaak:

Correctie, deze kleine rakkers en nog een duizendtal vinnige broertjes/zusjes in mijn vijver zijn de oorzaak. Omdat mijn neefje enigszins bedrukt keek toen ik hem zei dat er geen vissen in de vijver zouden komen had ik besloten toch maar enkele visjes uit te zetten. Na enig onderzoek kwam ik uit op de goudelrits: eet niet van de planten, woelt de bodem niet om en wordt slechts 7 cm lang dus laat ook de grotere insecten en amfibieën(larven) met rust. De ideale schoonz, euh, vijvervis!

Voelt zich echter wel heel snel ergens thuis en plant zich voort als konijnen op speed en viagra, blijkt nu. Omdat deze kleintjes zich voeden met plankton, wat een belangrijke schakel is in het zuiver houden van het water, is de vijver nu ook een heel pak troebeler geworden. De lokale ruggenzwemmerpopulatie is nu ook wel geëxplodeerd dankzij het enorme voedselaanbod.

Ik vrees dat dit verkeerd gaat aflopen tenzij er alsnog onverwijld een kolonie geelgerande watertorren neerstrijkt.

Notelaar geveld

2010-06-06T23:25:00.000+02:00

Gisteren tijdens het wieden rond de haag heb ik, eerder per toeval, een notelaar geveld.

Allicht vond de lokale ekster het wel een goed idee zijn wintervoorraad onder mijn pas aangeplante haag te stockeren.

groene industrie

2010-06-04T19:07:00.001+02:00

Vandaag ben ik voor de eerste keer met de fiets naar mijn nieuwe werk geweest. Het grootste deel van de route loopt door weiden en bos, enkel de laatste kilometers gaan door het industrieterrein van Turnhout. Dat stukje zag ik wel een beetje tegen op, maar toen zag ik dit:

En dit, een voorbeeld van wat overal zo zou kunnen zijn indien men een beetje moeite doet:

Vooral het blauwe, ik denk dat het slangenkruid is, is prachtig. Weet iemand toevallig of het toegestaan is enkele plantjes uit een wegberm mee te nemen?

voor en achter

2010-06-02T18:53:00.000+02:00

Eerlijk is eerlijk, de bloemenweide achterin de tuin trekt nog op niks. Hoewel ik weet dat ik voornamelijk meerjarigen heb ingezaaid die pas volgend jaar zullen bloeien. Maar toch had ik stiekem al wat gehoopt op simpele dingen zoals fijne margrietjes en hordes coole boterbloemen en dikke sappige bossen klaver. Wat ik heb gekregen is veldzuring en saai gras en nog meer veldzuring... Ok, ook 1 plantje vogelmelk maar die is ondertussen al uitgebloeid.

Maar het ziet er wel goed uit voor de toekomst denk ik. De grassen hebben nog niet alles overwoekerd en er zijn ook geen brandnetels of distels opgedoken. Ondertussen heb ik de overschot van het zaad ingezaaid in bloembakken op het terras en nog een deel bloemenweide rond de vijver bijgezaaid. Het is een beetje laat om te zaaien maar hopelijk komt er nog wat van.

Ondertussen heeft mijn laksheid in de voortuin wel wat opgeleverd. Ongelooflijk wat een hogere maaistand en niet wekelijks maaien kan doen met een "propere" (oftewel doodse) gazon. De voortuin staat wél vol met klaver, margriet en boterbloem (en nog iets ongeïndentificeerds, klein en geel). Vooral de bijen vinden het daar veel toffer dan in de "bloemenweide".

Vooralsnog wint de voorkant met groot verschil in de categorie "zoemfactor".

Vogelmelk?

2010-05-21T20:17:00.000+02:00

In de bloemenweide staat nu de eerste bloem die geen paarden of boterbloem is:

Volgens mijn determinatieboek is dit Vogelmelk (Ornithogalum Umbellatum). Maar volgens de site van ecoflora zit dit niet in hun zaadmengsel. Ik kan me moeilijk voorstellen dat dit vanzelf de weg naar mijn tuin gevonden heeft. Maar het is wel mooi!

Comedy Capers

2010-05-18T20:55:00.000+02:00

Grrr. Zonet mijn Glanzend Fonteinkruid geplant en na een zestal mislukte pogingen weer enkele belangrijke lessen geleerd:

1) als je Fonteinkruid in een mandje wilt planten moet je genoeg vijveraarde gebruiken en niet te veel zand. Niet dat fonteinkruid die extra voedingsstoffen nodig heeft maar omdat teveel zand gemengd met water los zand geeft en de plantjes dan mooi terug boven komen drijven. Niet echt de bedoeling.

2) plooi de stengels dubbel als je plant. Als je de stengels er recht insteekt is er niet genoeg weerstand en komt opnieuw alles terug boven drijven.

3) Glanzend Fonteinkruid moet in het diepste deel, en je kan de mandjes er niet in laten vallen (want dan komen de plantjes, jawel, los en bovendrijven), enkel voorover buigen en zachtjes laten zakken. Dat betekent tot je nek in het water. Doe dus eerst je t-shirt uit.

4) vijverwater is koud, kies een warme dag om er een uurtje in te staan ploeteren om ocharme 2 mandjes zuurstofplanten te planten.

Kaapse waterlelie

2010-05-16T19:19:00.001+02:00

De vijver is tot nu toe vooral beplant door kleine scheutjes waarvan er dit jaar nog niet al te veel gaan bloeien. Maar de Kaapse Waterlelie is de uitzondering op de regel. Eigenlijk verbazingwekkend hoe snel dat ding zich aanpast en ontwikkelt. Vier dagen nadat hij in de vijver stond verscheen het eerste blad al aan de oppervlakte. Nu staat er al sinds een week van deze prachtige bloemen in.

De Kaapse Waterlelie is eigenlijk helemaal waterlelie maar een wateraar. In Zuid-Afrika wordt deze plant op grote schaal gekweekt voor de consumptie. De zaden worden namelijk als een lekkernij beschouwd en ook de bloemen en de knol zijn eetbaar. Ik ga me er toch niet aan wagen.

Vandaag weer op zoek gegaan naar de blijkbaar mythische goudelrits, want deze is dus nergens te vinden. Het zou nochtans een zeer geschikte vijvervis zijn voor de aquatische amateur die liever niet heeft dat vraatzuchtige vissen alles wat leeft in de vijver met huid, haar en stengel opvreten. Zelfs op de alomgekende Mol markt was hij niet te vinden. Gelukkig niet voor niets helemaal naar Mol gebold want een verkoper had er wel Glanzend Fonteinkruid en nu kunnen we eindelijk beginnen met het vervangen van de Waterpest door meer inheemse zuurstofplanten.

Aan de beplanting rond de vijver heb ik nog niet veel aandacht geschonken maar aangezien mijn schoonbroer Hosta's en Salomonszegel op overschot heeft gaan die ergens een plaatsje krijgen naast de vijverrand. Geen idee of die het gaan trekken in de zandgrond, maar dat zullen we binnenkort dan wel leren zeker.

If you build it, they will come...

2010-05-02T17:09:00.001+02:00

De vijver ligt er en is gestaag onderweg naar een ecologisch evenwicht. Het zal nog wel even duren maar de start is veelbelovend.

Vele professionele vijveraanleggers geloven het niet, maar je kan je vijver prima helder houden zonder dure pomp en filter. Of misschien wilen ze je gewoon vanalle dure dingen aansmeren die je eigenlijk niet nodig hebt.
Na 3 weken is mijn vijver nog steeds kraakhelder, hoewel het water een beetje een bruinige schijn begint te krijgen. Maar dat is normaal.
De eerste stap zit in de aanleg, de vijver moet zoveel mogelijk zon hebben om de zuurstofplanten optimaal te laten assimileren en de algen geen kans te laten.
De tweede stap is na het vullen zo snel mogelijk (binnen de 24 uur) genoeg zuurstofplanten aanbrengen. Dat was in ons geval een probleem want door de bitter koude winter en koude nachten in het voorjaar waren er nog bijna geen zuurstofplanten beschikbaar. Om aan onze 40 bosjes te komen hebben we 6 verschillende winkels/tuincentra kunnen afschuimen. En dan was de keuze nog zeer beperkt. Geen glanzend fonteinkruid en geen aarvederkruid.

Na de zuurstofplanten kwamen de oever- en andere waterplanten. Kattenstaart, Kaapse Waterlelie, gewone waterlelie (variant James Brydon),Waterranonkel, Penningkruid, Dotterbloem en Moerasvergeet-me-nietjes werden aangeplant.

De plantjes van den Aldi heb ik ook aangeplant, maar achteraf bekeken had ik die beter niet gekocht. Ze waren echt wel heel klein (vaak niet meer dan een knol) en enkelen waren zelfs rot. Eigenlijk zijn inheemse waterplanten helemaal niet zo duur dus kan je beter naar de speciaalzaak gaan. Ook de bijgeleverde meststoffen zijn in de vuilnisbak verdwenen. Zonder gaat trager maar verkleint ook de kans dat ze in het water terecht komen en een algenexplosie veroorzaken. Sowieso zonder meststoffen groeien ze nu ook tegen een fenomenale snelheid.

Eigenlijk groeit alles razendsnel, behalve de waterranonkels die door geelgroene wieren overwoekerd worden. Dit zijn een soort van slijmwolken (denk groene barbapappa) die heel lastig te verwijderen zijn. Maar ja, wieren zijn een teken van goede waterkwaliteit en geven zelf ook zuurstof af. Naar het schijnt verkiezen kikkers zelfs vijvers met veel wieren in en kunnen ze die wieren ook van ver ruiken. Zolang ze niet overdrijven laten we ze maar doen.

Daarna de vijver geënt, dankzij de vriendelijke hulp van de lokale natuurpunt afdeling die mij een emmertje water uit een bloeiende amfibieënpoel hebben laten scheppen. Zo breng je gelijk een heleboel nuttige micro-organismen in de nieuwe poel.

Na 1 dag hadden enkele waterschaatsers de vijver al ontdekt. Enkele dagen later zag je de eerste mini-torretjes en nog enkele dagen later wat grotere waterkevers en de ruggezwemmers. Na een dikke week kon ik al slakjes en waterpissebedden spotten. Nu krioelt het water van de schaatsers, torretjes en larfjes. Het is nu al leuk om gewoon naast het water te kamperen en alles gade te slaan. Maar het zou nog veel leuker zijn moesten de salamanders en kikkers hun weg naar hier vinden. Het zal geduldig afwachten worden...

Het gaat vooruit!

2010-05-01T14:55:00.000+02:00

Vanwege het droge weer en de gigantische to-do lijst heb ik jammer genoeg deze blog eventjes verwaarloosd. Maar nu er een fris en langverwacht buitje overtrekt hebben we even tijd.
De voorbije maand is er vooral hard gewerkt in de tuin. Ten eerste is de omheining die het stukje natuurtuin afsluit geplaatst. Ook de clematissen en de kamperfoelies hebben ertegen hun plaatsje gevonden en vooral de clematissen groeien als kolen! Na 2 dagen hadden ze Israeli-gewijs hun lapje grond al ingepalmd en zich al onverzettelijk vastgewonden rond den draad.

Daarna heb ik de vijver uitgegraven en die 9500 liter water ligt nu al een drietal weekjes te blinken in de achtertuin. Achteraf bekeken was dat slechte timing want na zo'n strenge winter en koud voorjaar waren er nog bijna geen zuurstofplanten te verkrijgen, enkel gedoornd hoornblad en waterpest (wat ik er eigenlijk niet in wilde, maar nood breekt wet). Maar ze hebben de vijver tot nu toe wel mooi helder gehouden. Na drie weken zit hij al vol met allerhande kevertjes, torretjes, wantsen en ander klein, wriemelend grut.

De haag doet het nu prima, alle sleedoorns zijn erdoor gekomen en sommigen hebben zelfs al bescheiden gebloeid (zie foto)! Slechts 1 enkele meidoorn heeft het niet gehaald.

In de bloemenweide is er ondertussen een bittere machtstrijd uitgebroken tussen het gras, vogelmuur en de (denk ik dan toch) gezaaide plantjes om de open plekken. Ik hoop dat de zaailingetjes toch hun worteltjes tussen de deur krijgen want met de regen die nu verwacht wordt gaat het zeer snel gaan denk ik.

boecht van Dunaldi

2010-04-06T17:15:00.000+02:00

De laatste week stond vooral in het teken van voorbereidingen voor de grote werken die eraan zitten te komen.

Nu donderdag wordt de omheining geplaatst die de vijver afsluit van de rest van de tuin. Om die omheining een beetje te laten opleven hebben we al wat klimplanten (de kleurige varianten zijn er om de vrouwe des huizes te vriend te houden) aangeschaft:
* 3 x lonicera periclymenum (boskamperfoelie)
* 3 x lonicera periclymenum variant Serotina
* 2 x Clematis "Niobe"
* 3 x Clematis "Madame le Coultre"

Volgende week maandag en dinsdag wordt de vijver uitgegraven. Vorige week hebben we de vijverrand al gelegd met het EcoLat systeem:

Dit weekend was er een promotie bij "den Aldi" voor vijverplanten. Voor 4,99 € heb je een mandje met grond en 2 tot 3 plantjes. Behalve nogal wat slinkse exoten zaten er ook gele lissen en zwanebloemen tussen, waarvan nu ettelijke mandjes geduldig in mijne kelder staan te wachten totdat de vijver wordt volgegooid (met H²O uiteraard). Helaas hebben die duitsers me alsnog liggen gehad want ik dacht dat Snoekkruid inheems was (dat ding een naam geven van een inheemse vissoort, de valschaards!). Nu ja, ik heb er maar één pakketje van meegenomen en het is een laatbloeier dus hij gaat er toch in.

In ander nieuws, de Sleedoorns beginnen er een voor een toch heel aarzelend door te komen, net als de Vlier! Het gaat goed komen denk ik.

SOS Sleedoorn

2010-03-25T10:46:00.000+01:00

Eerdere berichtte ik al mijn bezorgdheid over de nieuwe sleedoorn aanplant in de gemengde haag. En het lijkt erop dat die niet ongegrond was. Ik ben zonet nog onder een stralend lentezonnetje op inspectieronde geweest en slechts 1 sleedoorn stond volledig onder de nieuwe knoppen en 1 gedeeltelijk. Dat belooft niet veel goeds... Het lijkt erop dat ze ten prooi zijn gevallen aan de meedogenloze kempische bodem.
Ook de twee vlierplanten geven nog steeds geen teken van leven. :(

Lente in volle glorie

2010-03-17T11:43:00.000+01:00

De laatste tijd viel hier nog niet zoveel te beleven, behalve dan een overgebleven hazelaar verstopt in een hoekje van de tuin die toch al enige tijd onopgemerkt paars aan het bloeien was. Maar nu de temperaturen omhoog beginnen te schieten schakelen ook de andere plantjes een versnelling hoger.
De eerste meidoorn is al blaadjes aan het botten. Vreemd is dat alle andere meidoorns zelfs nog geen groene knopjes vertonen. Zou het er iets mee te maken hebben dat het bottende plantje het kleinste is (de helft kleiner dan de rest) wat aangeplant is en zich wil tonen tussen al die andere grote loebassen?

De ontluikende bladeren aan de lijsterbessen groeien nu ook als kolen. De vorm van het blad is nu al duidelijk herkenbaar.

Vijverplannen

2010-03-05T14:57:00.000+01:00

Omdat de laatste winterstuiptrekking buiten werken zeer onaangenaam maakt heb ik vandaag maar mijn plannetje voor de vijver uitgetekend. Ik heb de laatste dagen alle boeken over vijvers van de boekerij uitgepluisd en zeer veel opgezocht op het internet.

Volgende knopen moesten doorgehakt worden:
* Hoe groot maak ik de vijver?
Alle bronnen die ik raadpleegde zeggen zo groot mogelijk, eenmaal aangeplant lijkt de vijver immers al kleiner omwille van de planten in de ondiepe zones. Maar voor vijvers groter dan 30 m² heb je een vergunning nodig. En de folder van Provincie Antwerpen spreekt over een minimaal oppervlak van 10 m² en ideaal 25 m² om diverse soorten amfibieën te kunnen aantrekken. Dus heb ik besloten een rechthoek van 6 op 5 meter af te bakenen en binnen die omtrek komt een ovaalachtige poel te liggen (strakke geometrische figuren zijn blijkbaar niet zo'n succes voor natuurlijke vijvers).

De optimale poel volgens het foldertje verspreid door de Provincie Antwerpen:

* Plateau's of geleidelijk aflopende oevers.
Geleidelijke oevers zijn het beste volgens de folder van de Provincie Antwerpen omdat dieren makkelijk in en uit de poel kunnen en planten zelf hun ideale diepte kunnen zoeken. Het nadeel is dat je al een behoorlijke breedte nodig hebt om een niet al te steile hellingsgraad te bekomen. Het voordeel van plateaus is dat je makkelijk manden kunt zetten en de poel beter onderhoudbaar is: planten blijven binnen hun zones, bezinksel zakt niet allemaal weg naar het diepste punt en je kan makkelijk over de plateaus stappen. Ik ga een tussenoplossing toepassen: plateaus maar aan de kanten komt een geleidelijk oplopend strandje zodat de amfibieën eruit kunnen en de vogels een badje kunnen komen nemen.

* Hoe deel je de dieptes in?
De folder van Provincie Antwerpen zegt dat het belangrijk is om de zuidwestelijke rand (daar schijnt de zon 's morgens) ondiep te houden zodat het water daar snel opwarmt, wat belangrijk is voor koudbloedigen. In het Grote Tuinvijverboek (Philip Swindells) staat dat water van 45cm diepte eigenlijk ideaal is voor het miniscule waterleven in de poel omdat op zo'n diepte er geen verschillende waterlagen gevormd worden. Het grootste deel van de vijver zal dus uit zo'n zone bestaan en grootste deel daarvan zal aan de noordkant liggen.
In het midden van de vijver wordt dan nog een zone van 90 cm en een zone van 60 cm toegevoegd vooral omdat overwinterende amfibieën die diepte nodig hebben en sommige van de belangrijkste zuurstofplanten het beste floreren op die diepte.

* Wat leg je op de bodem van de vijver.
Verschillende bronnen zeggen hier verschillende dingen. De Provincie Antwerpen raadt 10 cm vijvergrond aan (arm mengsel van klei en zand), Ada Hofman zegt niets toe te voegen omdat rottende planten en inwaaiend stof vanzelf een sliblaag zullen gaan vormen. Het Grote Tuinvijverboek spreekt dan weer van grind. De lokale vijverboer raadt mij het peperdure vijversubstraat aan omdat hier extra veel filterende bacteriën in zitten. Puur uit gierigheid ga ik mevr Hofman volgen denk ik. Op het internet is men niet zo enthousiast over vijvergrond, het is blijkbaar de beste manier om de eerste maanden met erwtensoep te zitten.
Bovendien lees ik in Het Grote Vijverboek dat rubberfolie (in tegenstelling tot PVC) een textuur heeft waar wieren en andere miniscule plantjes zich aan kunnen hechten zodat de sliblaag extra snel gevormd wordt en de folie snel uit het zicht verdwijnt. Dus ik denk dat het gewoon rubberfolie gaat worden.

* Welke zuurstofplanten te gebruiken.
Ada Hofman zweert bij Glanzend Fonteinkruid. Dit is een plant met een enorm zuurstofproducerend vermogen, geeft goede schuilplaatsen voor eieren en larven van amfibieën dus het lijkt een prima keuze.

Maar na enig verder onderzoek blijkt dat Glanzend Fontuinkruid volle zon niet zo goed verdraagt en vooral dat de plant stopt met fotosynthese als het water warmer wordt dan 24° C. En dan is de erwtensoep niet veraf. Het is dus een goede keuze voor diepe vijvers die altijd koel blijven, wat niet echt overeenkomt met mijn ontwerp. Ik ga toch een beetje fontuinkruid in het diepste deel in het zuiden zetten denk ik.

De lokale vijverboer raadt Brede Waterpest aan. Dit is een uitstekende en snel groeiende zuurstofplant die het in alle types water zeer goed doet. Deze komt er dus zeker in.
Aarvederkruid lijkt ook een ideale keuze voor mijn poel: deze heeft veel zon nodig, groeit snel en staat het liefst in het diepere gedeelte.
De Fijne Waterranonkel komt er ook zeker in, gewoon voor de bloemenpracht.

Blijkbaar stelt deze plant hoge eisen aan de waterkwaliteit maar niet geschoten is altijd mis. Om dezelfde reden ga ik de Waterviolier niet aanplanten, deze stelt blijkbaar extreem strenge eisen om ooit aan bloeien toe te komen.

Nu nog de niet-zuurstofplanten kiezen en we zijn er. Dan is het enkel nog een kwestie van een gat in de grond te graven en er wat rubber in te zwieren (bij wijze van spreken). Hoe moeilijk kan het zijn?

Roots

2010-03-02T17:15:00.001+01:00

Waarom die behoefte aan een "natuurtuin"?
Ik denk eigenlijk dat het veel met mijn jeugd te maken heeft. Mijn ouders woonden vroeger net achter de boerderij van mijn grootmoeder. Dat was een authentieke Kempische langgevelhoeve waar je vanuit de living rechtstreeks de varkensstal kon binnenlopen (alwaar het toilet was) en gebouwd voor de tijd dat men vond dat een badkamer een levensnoodzakelijk iets was.
Met dank aan http://www.houthalen-helchteren.be/ voor de foto:

Het leukste was echter het erf. Er was een grote weide waar eerst schapen en later het jaarlijkse kerstdiner in rondscharrelde. Er was een boomgaard met hazelaars, een notelaar, perenbomen, appelbomen, pruimenbomen, kriekenbomen en een gigantische kersenboom, een grote moestuin, enkele hagen en een houtkant maar vooral, mijn favoriete gedeelte, een prachtig hooilandje. Het hooilandje werd gebruikt om de konijnen (mijn vader was toen nog een zeer bekende konijnenkweker) van hooi te voorzien, werd tweemaal per jaar met de zeis gemaaid, en stond vol met allerhande bloemen en kruiden die massa's insecten aantrokken. Dit alles trok dan weer horden kleine vogels en knaagdieren aan wat dan weer grotere gasten zoals de sperwer, torenvalk, wezels en uilen aantrok. Ik ben in mijn jeugdjaren dan ook veel bezig geweest met het vangen, bestuderen en beloeren van allerhande beestjes. Echt een superplek om als kind in op te groeien.
Vooral de uitbundigheid van het hooiland is me bijgebleven. Dus toen we ons huis kochten met een behoorlijke tuin erbij speelde ik met het idee om hier ook zo'n hooilandje aan te leggen ben ik eens beginnen googelen en zo heb ik de uitstekende blogs van AnneTanne ( www.annetanne.be/kruidenklets ) en Bart ( http://eigenwijzetuin.be/ ) ondekt. En zo is het hier allemaal begonnen.

Maar ik heb ook slechte herinneringen aan de boerderij! Er was namelijk ook onvervalste dwangarbeid aan verbonden. Omdat ons gezin (en dan vooral mijn vader) instond voor het onderhoud van de moestuin en er bepaalde piekperioden waren (planten en oogsten) moest de enige zoon des huizes (ikke dus) meehelpen. En dat vond ik niet bepaald leuk. Ik had vooral een rothekel aan de aardappeloogst en die was omvangrijk, wij voorzagen zo'n achttal gezinnen van een jaarvoorraad piepers. Zo'n hele dag gebogen met je handen in de grond staan wroeten en af en toe een spijsrotte aardappel tussen je vingers tot moes verwerken is echt niks voor mij. Daarom dus ook dat er hier voor het eerst geen moestuin komt!
Maar de slechtste herinneringen heb ik aan het rooien van al de bomen die op het erf stonden. Nadat mijn grootmoeder was overleden was werd de boerderij afgebroken en het erf ontruimd want de grond werd verkaveld en verkocht, het was nu eenmaal bouwgrond en dus heel veel geld waard. Ik had het gevoel dat ik mijn kindertijd door de hakselaar haalde. Echt jammer dat het allemaal weg is en vervangen is en gaat worden door keurige nieuwbouwwoningen met gemillimeterde gazon.
Nu ja, ik hoop dat ik hier een nieuwe start kan maken en mijn kinderen toch een beetje dezelfde ervaringen en verwondering over de natuur kan geven als diegene die ik vroeger heb gehad. Geen zaliger gevoel dan op je buik tussen het gras en de bloemen liggen kijken naar een of ander veelkleurig insect dat je nog nooit eerder hebt gezien.

de miserie is voorbij

2010-02-22T14:31:00.000+01:00

De lente zit er stilaan aan te komen en het begint terug te kriebelen. Wat heb ik toch een hekel aan de winter, en zeker aan deze winter met al die vreselijke sneeuw en ijs.
De sneeuw lijkt tot de volgende winter verbannen maar de tuin ligt er nu nog steeds zeer troosteloos bij. Het blijft een beetje afwachten of de gemengde haag en de bessenstruiken die ik vorig jaar geplant heb gaan aanslaan. Enkel de Lijsterbes geeft een duidelijk teken van leven met al enkele groene aanzetjes tot blad. De Vlier begint ook al groene knoppen te vertonen. Ik heb vooral schrik dat de Sleedoorn het niet gaat trekken. Volgens de literatuur gaat die het zeer lastig krijgen op onze zanderige grond. Volgens mijn oom daarentegen, die op de groendienst werkt, doet Sleedoorn het in de praktijk overal prima op zandgrond. Ik heb mezelf al voorgenomen dat moest het toch niet lukken de Sleedoorn vervangen zal worden door Spork. Ik zou Spork willen aanplanten voor de naam alleen, ik moet spontaan aan een verafgelegen planeet bewoond door kleine groene mannetjes denken.

In de bloemenweide beweegt er ondertussen duidelijk wel een en ander. Verschillende groene scheutjes beginnen zich een weg naar boven te werken. Ik ben zeer benieuwd naar de eerste bloeiers.

Mijn schouder is net op tijd genoeg hersteld om de eerste lichte klusjes in de tuin te doen. Te beginnen door een laag gazonmulch rond de nieuwe aanplant aan te brengen. De mulch is maaisel van vorig jaar dat ik op rietstengels had gestapeld. Het is niet mooi gecomposteerd (ik vermoed dat de biomassa te eenzijdig daarvoor was) maar aangezien ik wormen in de hoop terugvond denk ik wel dat het bruikbaar is.

Verder heeft dit kleine (maar allicht toch de toppredator voor nog vele jaren in onze tuin) mormel:

mij genoopt het beplantingsschema iets aan te passen. Je kan namelijk niet geloven hoeveel mest een gemiddeld klein, wit hondje per week produceert. Omdat een groententuin nog niet in het verschiet ligt en ik die biomassa toch nuttig wil gebruiken ga ik idpv een beukenhaag aalbessen rond de geplande mesthoop aanplanten.

Verder beginnen de plannen voor de vijver stilletjesaan te materialiseren. Ik heb alle boeken van de boekerij omtrent dat onderwerp reeds uitgeplozen en ook al eens mijn licht opgestoken bij de lokale vijverboer. Jammer genoeg waren de voorbeeldvijvers allemaal strakke ontwerpen met natuurstenen oevers. Ik zou eens graag ergens wat meer "natuurlijke" aangelegde vijvertjes als inspiratie willen zien.
Ik heb ook nog steeds niet echt een antwoord op de vraag hoe ik de dieptes in de vijver moet indelen. Een diepere vijver heeft meer watermassa dus een stabielere temperatuur. En dat is goed. Maar hij zal in het voorjaar ook trager opwarmen. En dat is dan weer slecht. Hoeveel diepe stukken tov ondiepe heb je dan nodig? Raar dat dit in geen enkel boek beschreven staat en dat zelfs de "vijverkenner" niet echt een antwoord kon geven behalve dan: "Dit hangt van het aantal vissen af." Waar ik dan op antwoordde: 0. Alwaar vervolgens enkel een vreemde blik op volgde.
Nu ja, we hebben nog tijd tot eind april om een en ander daaromtrent uit te pluizen, want daarvoor zijn er toch nog geen zuurstofplanten beschikbaar.

Winterslaap

2010-01-20T12:08:00.000+01:00

Jammer genoeg is deze winter alles niet op rolletjes gelopen hier in dit kleine stukje kempen. Onze eerste zoon werd geboren met nogal vervelende complicaties en ikzelf werd gediagnoseerd met een gescheurde pees in de schouder. Dit heeft ook gevolgen voor de nabije toekomst want na een zware operatie kan ik nog zeker anderhalve maand de schop niet hanteren.

Voor alle problemen begonnen hebben we gelukkig toch nog de haag kunnen planten.

De sleuf bleek veel en veel te groot, maar zo hebben we dan toch een hoop compost in de arme grond (veel zavel) gekregen.

De eerstvolgende opdrachten eenmaal mijn schouder een beetje genezen is zijn:
* mulchlaag aanbrengen rond de aanplanting, want de eerste groene sprietjes laten zich al zien.
* eerste snoei na aanplant om de groei te bevorderen.

Hopelijk kan ik dat begin maart afronden. Tot dan zal deze blog, net als mezelf nog even moeten rusten.

Graafwerken

2009-11-12T20:10:00.001+01:00

Wat doet een mens op 11 november om de wapenstilstand van 1918 te herdenken? Een loopgraaf graven natuurlijk! Allez, om een haag in te planten toch. Ik heb vele boeken doorploegd maar de theorie over het graven van de edele plantsleuf is overal nogal onduidelijk. En ingenieur zijnde heb ik natuurlijk keiharde cijfers nodig voordat ik ook maar aan iets begin.
Vragen zoals:

hoeveel compost heb ik nodig?
hoe diep maak je zo'n sleuf?
hoe breed moet zo'n sleuf zijn?

MOETEN beantwoord worden alvoor ik maar 1 vinger ophef! In 3 verschillende boeken vond ik deze antwoorden:

genoeg
zo diep als de wortels lang zijn
zo breed als de wortels breed zijn

Ja, nu weten we nog evenveel want het platgoed komt pas volgende week. Enig gegoogle later vinden we dan toch enige cijfertjes waar we ons autistisch-gewijs aan kunnen vastklampen:

een derde van het volume in de sleuf, goed mengen met de aarde. Zeker niet onvermengd toevoegen omdat dat de wortels kan verbranden.
45 cm
60 cm

Met deze kennis in het hoofd heb ik dan de spade bovengehaald en 2 uur later lag er een 7 meter lange greppel in de tuin te blinken. Toen ik klaar was toch nog een mini natuurmoment beleefd toen er er een torenvalk kwam overvliegen die mijn werk duidelijk goedkeurde (het is te zeggen, ik heb hem/haar toch niet horen klagen).

Morgen de compost bestellen, overmorgen de sleuf aan de andere kant uitgraven en dan kan volgende week het plantgoed komen.

Zaaitijd!

2009-11-01T21:29:00.001+01:00

Vorige week zaterdag ben ik er eindelijk toe gekomen mijn nieuwe katchou botten (pas verjaard) aan te trekken om de bloemenweide in te zaaien. De zaadmengsels had ik al een dikke maand geleden gekocht bij ecoflora: http://www.ecoflora.be/bloemenweiden_B_NL.html , mengsel B4 en B7 omdat ik de exacte Ph van de grond niet weet. Dus:
zaad afwegen en mengen
wit zand bij het mengsel toevoegen om het iets meer volume te geven zodat het zaaien wat makkelijker gaat
perceel harken
inzaaien
perceel harken
grasroller erover

Aangezien het zaad zo'n 1€/gram kost en er hier enkele vraatzuchtige duiven rondwaren heb ik daarna nog 2 geïmproviseerde vogelverschrikkers A-team gewijs in elkaar gebokst met wat bouwafval (planken, linten, plastic zakken). De lokale duivenpopulatie lijkt onze tuin nu wel te vermijden, dus dat werkt prima. En nu maar afwachten. Het wordt een lange winter!
Ik twijfel nu wel serieus over hoe het volgend jaar aan te pakken. Johan Wullaert schrijft in zijn boek "De Wilde Tuin" : "Het eerste groeiseizoen vraagt een wild grasland nog veel werk want de begroeiing moet, telkens ze 7 tot 10 cm hoog staat tot 5 cm worden ingekort." Dit terwijl men zegt dat de beste manier om onkruid uit een gazon te krijgen heel regelmatig en kort maaien is omdat de meeste kruiden hier niet tegen kunnen. Hmmmm. Misschien moet ik proberen de helft kort te houden en de andere helft iets hoger laten opschieten voor ik het terug een kopje kleiner maak en dan zien we in 2011 al wat het beste is geweest. Geduld is een schone deugd als tuinier me dunkt!
Mijn 87-jarige buurman heeft me wel goede hoop gegeven, hij woont hier al bijna zijn hele leven en weet dus wat er met die grond allemaal gebeurd is. Er is volgens hem nooit enige land- of tuinbouw op gedaan dus de grond is, zoals ik al vermoedde, extreem schraal ("Doar gade alleejen mager peejkes uit de groond halen zalla!"). Dus dat belooft dan weer wel!

Dood en vernieling!

2009-10-20T19:08:00.000+02:00

Jammer genoeg hebben de pezen in mijn schouder beslist nog even verder te ontsteken. En zaterdag had ik een allesvernietigend machien (graszodensnijder) gehuurd om de gazon af te plaggen. Problemen dus. Gelukkig heb ik een zeer behulpzame vader die (na enig gezaag van mijnentwege) bij dit werkje wel wou helpen, anders was het nooit gelukt.
Met zo'n machien efkes over 100 m² gazon rijden is snel gebeurd. De immer behulpzame handleiding van ons machien zei dat we daarna de graszoden gewoon kunnen oprollen. Bij een gezonde gazon zal dit ongetwijfeld wel lukken. Bij onze gazon natuurlijk weer niet. Die staat vol mos dus de graswortels klitten niet aan elkaar zodat alles in kleinere kluitjes uit elkaar valt en het alsnog een heel karweitje werd.
Maar al snel waren de graszoden gedecimeerd en in volle aftocht. Toch zijn ze nog niet volledig geëxtermineerd. Omdat de grond daar niet volledig waterpas ligt zijn er echter nogal wat stukken aan het-toch-niet-helemaal-allesvernietigend machien ontsnapt. Ach ja, grassen uitroeien lukt toch nooit helemaal dus we gaan de overlevers maar gewoon laten staan.

We zijn ondertussen ook stilaan begonnen aan het uitbreken van de betonnen dingen die onder de klinkers verborgen zaten. Ik begin hier al genoeg materiaal boven te halen om nog een extra garage te bouwen. Spijtig genoeg heb ik dat niet kunnen afwerken vanwege pijn in de schouder, die eigenlijk zou moeten rusten. De tuin ziet er nu wel al uit zoals een doorsnee tuin. In Ieper. In 1917.
Maar het einde van de afbraakwerken zijn in zicht. Volgende week kunnen we eindelijk iets constructiefs doen: een deel van de bloemenweide inzaaien! Hiep hiep hoera, het wordt tijd! Het andere deel zit nu nog vol wit zand, beton en klinkers die ik vanwege medische redenen nu niet weg krijg dus dat wordt in het voorjaar ingezaaid. Het word wel interessant om te kijken of er grote verschillen qua flora gaan zijn tussen de 2 delen.

Vandaag ook nog een nieuwe vogelsoort in de tuin teruggevonden. Een roodborstje! Jammer genoeg wel een dood exemplaar. Het arme beestje heeft zichzelf doodgevlogen tegen de raam van de garage en ik vond het levenloze lichaampje terug op een doodse stapel klinkers.
Hiermee is dan hopelijk het absolute dieptepunt van triestigheid in onze tuin bereikt en kan het vanaf nu enkel maar beter gaan.

Kommer en Kwel

2009-10-06T08:49:00.000+02:00

Behalve mijnen hof heeft ook deze blog er de laatste tijd onder geleden, deze blogger lijdt namelijk aan accute inactiviteit! Niet vanwege accute (dan wel chronische) luiaardij, maar een onvervalste medische reden. Na enkele maanden sukkelen en pijn lijden zijn we eindelijk naar de specialist gegaan dewelke de diagnose en het bijhorende en onverbiddelijke vonnis onverwijld uitsprak: een stevige peesontsteking in de rechterschouder en 2 weken absolute rust.

Dus geen gazon afplaggen.

Geen klinkers uitbreken.

Geen wit zand afvoeren.

Geen betonnen balken uit de grond uitgraven.

De planning komt lichtjes onder tijdsdruk te staan want de bloemenweide moet deze maand ingezaaid worden en er moet nog ongeveer 100 m² gazon afgeplagd worden.

De bestelde haagplantjes arriveren in november maar de vorige eigenaar heeft op de plaats waar ik ze wil planten om een of andere duistere reden betonnen balken zo'n 20 cm onder de grond gestoken, dus ook daar is nog veel werk.

Om enige tijdwinst te boeken heb ik voor volgende week een graszodensnijder gereserveerd bij het lokale verhuurcentrum. Het plaggen zou zo in een halve dag klaar moeten zijn. Het worden nog drukke weken maar ik denk dat het nog gaat lukken.

Op de foto, de bron van mijn ellende (of toch een deel, de werken in het huis en de o zo gezonde sport zullen er ook wel iets mee te maken hebben), vorige maand uit de tuin gehaald en binnenkort allicht terug te vinden op kapaza.

bloemen noemen

2009-09-20T20:49:00.000+02:00

Gisteren heb ik nog eens de boekerij (jaja, deze blog geeft u ook een sporadische les in het schowen keempes dialect) bezocht en daar heb ik "Wilde Bloemen op Kleur" meegenomen om enkele bloempjes op het braakliggende terrein naast ons te determineren.

Ik ken de klassiekers zoals paardebloem, weegbree, herderstasjes, boterbloem, margriet, dovenetel en kattenstaart maar daar houdt het wel ongeveer bij op dus dit boek komt wel van pas.

Op de grond naast ons staat een hele kluit kleine, fijne paarse bloempjes die vroeger ook in grote getale aanwezig waren in het hooiland van mijn grootmoeders boerderij (en de kleine rakkers beginnen nu ook stilaan mijn gazon te koloniseren). Dankzij de duidelijke foto's in het boek vond ik al snel de naam: Bermooievaarsbek oftewel Geranium Pyrenaicum. En het lijkt inderdaad wel een beetje op een mini-geranium. Welkom in mijnen hof! Dat uw nakomelingen talrijk en bloemrijk mogen zijn.

Verder nog een poging gedaan om een grote plant met gele bloemen die tegen mijn garage groeit te determineren (zie foto, negeer achtergrond en belabberde gsm-foto-kwaliteit). Het dichtste wat in de buurt komt is de Agrimonie (Agrimonia Eupatoria) maar het blad blijkt niet overeen te komen en deze plant is nogal wat groter dan de 60 cm maximumhoogte die in het boek vermeld staat. Ondertussen had mijn vrouw het boekje "Wat bloeit daar" van D Aichelle teruggevonden en gaan we ook daarin op zoek. Ook hierin vinden we ze niet echt terug, het dichtste wat in de buurt komt is de Koningskaars of Verbascum Densiflorum. Bloeitijd, blad, hoogte en bloemen lijken te kloppen maar volgens de illustratie in het boekje staan alle bloemen rechtstreeks op de ene stengel terwijl er hier "zijstengels" met bloemen zijn. Verder staat de Koningskaars als zeldzaam gemarkeerd dus zoiets verwacht ik niet echt tegen mijn garage. Hmm, dit mysterie blijft voorlopig dus nog open staan!

Behaag onze kempen

2009-09-10T11:53:00.000+02:00

Terwijl operatie "verwijder klinker" onverminderd en ongenadig voortraast heb ik toch de tijd gevonden om een voorlopig plannetje te maken van hoe het er allemaal uit moet komen zien. Dit om een beetje een inschatting te kunnen maken van wat ik moet bestellen via de actie "Behaag onze kempen" (http://www.iok.be/behaagonzekempen).

Het stuk natuurtuin wordt afgesloten door een draadafsluiting dewelke door klimop zal begroeid worden. De afsluiting is helaas nodig zodat kleine kindjes de amfibievijver niet als plonsbadje gaan gebruiken. Maar met klimop ertegen wordt het er toch nog een beetje natuurlijk uitzien.

Aan de andere kant van de afscheiding komen er aal- en kruisbessen te staan. Deze worden aangekocht via de actie.

Links en rechts komt er een gemengde haag van voornamelijk meidoorn met ook sleedoorn, vlier en lijsterbes.

Achterin tegen de wal komt er kamperfoelie en bosrank en tussen de afsluitingen komt er een bloemenweide en een amfibieënpoel. Nog werk genoeg dus!
Al bij al toch best veel besdragende planten dus verwacht ik over een aantal jaren een pak meer vogels waar te nemen dan de occasionele verdwaalde merel die een regenworm uit de gazon probeert te plukken.

Hopelijk kan ik over enkele jaren wel enkele mooie foto's toevoegen. ;)

het Mr Proper complex

2009-09-03T10:39:00.000+02:00

Nu de werkzaamheden begonnen zijn, zijn natuurlijk ook de eerste vragen en reacties op mijn plannen gekomen. Sommigen verklaren mij gek, anderen zijn milder en noemen wij gewoon idioot. Ze lachen me wel allemaal uit. Een greep uit de reacties:
"Ge bent toch niet zo stom om die klinkers uit te breken, da's toch proper en gemakkelijk waarom zoude dat nu weg willen???"
"Bloemenweide? Ge gaat nogal werk hebben om al dat onkruid tussen die bloemen te wieden en dat proper te houden!"
"Maar zoiets gaat vanalle beesten aantrekken!"

Zucht...

Ik begin zo stilaan een gloeiende hekel te krijgen aan het woordje "proper". Waarom willen mensen nu per se een "propere" tuin? Wat heb je nu aan 700 m² gazon en klinkers, je kan maar op 1 plaats tegelijk zitten. Waarom moet elk hoekje dat afwijkt van de norm genadeloos "opgekuist" worden? Ik vind zo'n superpropere, tot in alle hoekjes opgekuiste tuin zo doods, onnoemelijk saai en artificieel.En dat gaat verder dan tuinen alleen, houtkanten en struikgewas tussen akkers en velden worden geruimd omdat het "properder" is. En dan maar zeggen "Het is toch spijtig he, vroeger zag je hier hopen vogeltjes van allerlei slag, nu zitten er alleen nog maar wat merels. Het zal wel aan de luchtvervuiling liggen!". Mr Proper lijkt wel heel vlaanderen in zijn kale maar proper blinkende greep te hebben.

Nu ja, we doen gewoon verder en hopelijk "keren ze hun kaar" (zoals men hier zegt) wel over een paar jaar. Misschien kan ik er dan zelfs een paar overtuigen iets soortgelijks te doen?

Dan maar even een statusupdate: de laatste dagen ben ik vooral bezig geweest met het versleuren van stapels klinkers (een paar duizendpoten gespot) en decimeren van ruisende rietstengels. Ik heb besloten de verhardingen aan de bloemenweide-in-spe zo lang mogelijk te laten liggen tot ik effectief kan inzaaien (ergens eind september) zodat snelgroeiende grassen die stukken nog niet kunnen koloniseren.

den Haert

2009-08-30T20:55:00.000+02:00

Op deze fijne nazomerdag hebben we niet in de tuin gewerkt maar de omgeving verkend. Te beginnen bij naturreservaat den Haert (http://users.telenet.be/natuurpunt_lille/2.2.den_haert.html). Ruige, verlaten paadjes door een vredig en idyllisch loofbos, meer verlangt een groenlievend mens op een zonnige zondag toch niet. Ik heb met mijn gsm (toestel zit nog ergens in een verhuisdoos) enkele foto's genomen.

Zaterdag begonnen met het verwijderen van het rietbosje achteraan in de tuin. Het zit me wat dwars het enige echte natuurelement in de tuin te verwijderen (het ruisen van de wind door het riet is toch een heerlijk geluid) maar de bedoeling is dat er later een amfibievijvertje komt en rietwortels kunnen dwars door de vijverfolie heen gaan. Verder blokkeren ze ook heel wat zon, en we hebben niet zoveel plaats.

De bedoeling is nu om ze net voor de zomerzonnewende opnieuw te snoeien waarna het riet zou moeten afsterven. Riet gebruikt zijn reserves tot 21 juni om zijn groei te maximaliseren, daarna legt het terug reserves aan. Snoeien op 21 juni is dus de beste manier om riet kwijt te raken. Of dat hebben ze me toch wijsgemaakt.

Alea Iacta Est

2009-08-27T20:16:00.000+02:00

Genoeg gelezen: tijd voor actie! We gaan hier eens werk maken van die bloemenweide zodat er binnen enkele jaren heel wat meer gefladder en gezoem in de tuin te bespeuren valt. Het alwetende boek (stappen naar een ecologische tuin: aanleg en beheer) zegt: bovenste laag (gras + wortels) afplaggen en inzaaien in voorjaar of september/oktober.
Op zoek naar zaad dus. Eerste stop: een filiaal van een bekende tuincentrumketen. Helaas, geen zaadmengsels voor bloemenweides. Volgende stop: den boerenbond. Hier wel zaadmengsels voor bloemenweides maar na de verpakking goed bestudeerd te hebben zijn dit eigenlijk vooral akkerbloemen, niet echt wat we zoeken dus. Hier wel een spade en zandschop gekocht want die dingen ga ik wel nodig hebben. Na wat rondgezocht te hebben op het internet blijkt Ecoflora wel te hebben wat ik zoek:
http://www.ecoflora.be/bloemenweiden_B_NL.html
Nu weet ik wel niet of ik B4 of B7 nodig heb, misschien voor de zekerheid allebei maar inzaaien. Hopelijk vind ik een van de volgende weken de tijd om richting Halle af te zakken.

Ik moest uiteraard ook mijn nieuw materiaal uittesten dus ben ik al maar begonnen met de zijdelingse verankeringen naast de klinkers te verwijderen. Dit ging vrij vlot maar er wachtte mij nog een onaangename verrassing: een dikke laag wit zand onder de klinkers. Jawadde, er gaat nog veel zweet vloeien om dat hier in orde te krijgen! Eerst alles afgraven, dan ergens verschraalde zandgrond zien te vinden...

Hey ho, let’s go!

2009-08-27T12:47:00.000+02:00

In februari 2009 kochten wij ons huisje, en kort na de aankoop begon ik al over de tuin te denken en te dromen. Nu het grote werk in het huis afgewerkt is kan ik eindelijk aan de tuin beginnen. Nu ben ik zo iemand die altijd eerst de handleiding van een nieuwe tv helemaal doorleest alvorens er ook maar iets mee te doen dus was de eerste stop de bibliotheek alwaar ik enkele boekjes opsnorde over ecologische en natuurlijke tuinen.
De tuin zoals hij nu is bestaat vooral uit oervlaamsche koterijen, verharde oppervlakten met klinkers en gazon, met in de verste hoek nog wat riet. Een regelrechte ecologische woestijn dus! Hopelijk kan ik daar verandering in brengen.
Maar het is niet al kommer en kwel! De tuin is zuidgericht en heeft dus erg veel zoninval. Mijn boerenverstand (jaja, mijn grootouders waren onvervalste kempense keuterboeren) zegt mij dat dit goed nieuws is voor al wat groeit en bloeit. Het gazon staat bovendien vol met mos, en heeft hier en daar een dorre plek waar helemaal niks groeit, wat wil zeggen dat de bodem voedselarm is (of dat de grond puur vergif is, we hopen maar op het eerste). Bovendien heb ik van het zesde leerjaar onthouden dat de kempen schrale zandgrond heeft. Voor de lokale landbouwers is dat slecht nieuws, voor de natuurtuinopstarter zeer goed nieuws want enig gesnuffel in mijn geleende boeken leert mij dat dit de ideale startsituatie is voor een bloemenweide. De bloemenweide aanleggen lijkt me dan ook een goed startpunt!