Olifantrups

Ik ben er eindelijk nog eens toe gekomen om de schaduwborder te wieden. En daar vond ik deze plant:

 

Geen idee wat het is maar toen ik iets beter keek moest ik toch even schrikken. Er zaten drie kanjers van zwarte rupsen in de plant. Zo groot als mijn pink, ik had geen idee dat er zo'n enorme rupsen bestonden.

Eens te meer google to the rescue. Dit blijkt de rups te zijn van het Grote Avondrood. De rupsen van die nachtvlinder worden ook wel olifantrupsen genoemd. Die naam hebben ze in ieder geval niet gestolen. Tenzij ze nog ten prooi vallen aan een hongerige (en uit de kluiten gewassen) belager verpoppen ze tot dit beestje volgend jaar:

Speciaal, als de gay parade nog een mascotte zoekt... Nooit geweten dat er roze vlinders bestonden.

Groene jongens

Het begint hier stilaan een vijverblog te worden. Dinsdag kreeg de tuin er niet 1 maar zelfs 2 nieuwe bewoners bij. De eerste is een volgroeide groene kikker die nu al een paar nachten heerlijk zit te kwaken bij de vijver. Het is wel een schuchter ding, een foto maken is nog niet gelukt.

Een uurtje nadat ik de eerste ontdekte was ik bezig met het gazon afrijden en ontsnapte nummer 2 ternauwernood aan een gewisse dood door vermaling ende versnippering door middel van mijn bescheiden grasmachientje. De piepkleine springer werd gevangen in een yoghurtpot, gefotografeerd en zonder talmen vrijgelaten in de vijver.

In tegenstelling tot vorig jaar toen de groene kikker slechts 2 dagen bleef lijken ze nu wel op hun gemak te zitten. De randbeplanting van de vijver is nu dan ook veel dichter vergeleken met de kale vlakte van vorig jaar dus hopelijk blijven ze nu minstens tot volgend voorjaar.

SOS waterlelie

Deze blog is er de laatste tijd een beetje overgeschoten en de tuin eigenlijk ook wel een beetje. Het resultaat mag er dan ook zijn, ons tweede zoontje heeft ons uiteindelijk dan toch verblijd met zijn aanwezigheid.

Gelukkig zijn er geen rampen gebeurd, behalve dan dat de waterlelie ook dit jaar weer dreigt te creperen. Vorig jaar had ik al hetzelfde voor: leliebladeren komen mooi boven, worden groen, dan na twee dagen geel en dan rot het blad weg. Nu zijn de overgebleven bladeren ook nog gatenkaas want waterleliekevers hebben de zwakte van de plant aangegrepen om een eetfestijntje te beginnen. Ondertussen heeft de lelie nog maar een blad of 4 dat er nog een beetje gezond uitziet. Waterlelies zijn duur, dringend tijd om in te grijpen dus!

Mijn vijverboek vermeldt dit probleem helemaal niet, maar een kleine zoektocht op het internet levert het antwoord: een voedselgebrek. De primadonnas staat nochtans in (dure) klei speciaal voor lelies. Het tekort kan vanalles zijn: ijzer, magnesium,... Groeibollen zouden de oplossing moeten bieden. Deze bollen worden in de mand bij de wortels in de grond geduwd en geven langzaam voedingsstoffen af zodat deze (hopelijk) enkel door de plant worden opgenomen en niet in het water terecht komen. Tot nu toe is het water zeer helder, maar als dit verandert weten we in ieder geval waaraan het ligt.

De loodzware mand dus nog maar eens vanuit het diepste punt van de vijver gevist, twee groeibollen toegevoegd en twee waterleliekevers geliquideerd. Hopelijk komt het nu goed, want mijn vijver heeft de hele dag zon en is vrij ondiep, dus reken ik op de lelies om hem koel te houden. Dat lukt nu dus helemaal niet en bijgevolg is het hier nu een draadalgenparadijs.

Chicorei

Net als je denkt dat de bloemenweide over haar hoogtepunt heen is steekt er weer een nieuwe soort de kop op. En deze keer ben ik er zeker van. De laatste pogingen tot determineren zat ik er steeds nevens, maar nu zit ik just. Ik durf de naam van het plantje zelfs in de titel zetten, zo zeker ben ik!

Alweer een prachtig plantje. Jammer dat de bloem enkel 's ochtends opengaat.

In de bloemenweide heeft de bruine kikker, die ik einde april voor het eerst zag, ondertussen ook zijn stekje gevonden. Ik heb er nog geen foto van kunnen nemen want hij is razendsnel. De voorbije week heeft hij mij bijna dagelijks ferm doen verschieten door ineens voor mijn voeten richting vijver weg te hupsen. Je zou bijna denken dat hij het met opzet doet, de rakker!

Heems

Ik heb steeds de intentie gehad om zoveel mogelijk inheemse planten in de tuin in te plannen. En zo verzeilde er dan een moerasooievaarsbek (in de kolom "inheems" van de boek van Velt staat er namelijk een kruisje) eerst in het winkelkarretje bij het tuincentrum en dan in de vijver. Een heel mooie geranium met een felle, levendige kleur vind ik persoonlijk.

Als je er dan wat over opzoekt dan zie je dat hij inderdaad in vlaanderen voorkomt.
Maar een dik kwartier verder naar het noorden van deze schamele zandbak is het ineens een uitheemse soort en wordt deze schoonheid door onze noorderburen ook gelijk in dezelfde lijstjes geplaatst als grote waternavel en braziliaans vederkruid als te vermijden waterplanten.

Ik blijf de focus op inheemse planten leggen maar soms gaat de in- en uitheems hetze toch een bruggetje te ver.

De droogtetest doorstaan

In tegenstelling tot enkele andere delen van de tuin heeft de nieuwe zonneborder deze uitzonderlijke droogte met glans doorstaan. Ik ben nu dan ook zeer blij dat ik planten heb aangeplant die zeer droogteresistent zijn: beenhard zijn die rakkers! Enkel de echinops ritro laat het een beetje afweten (maar misschien is dat een geniepigerd die zijn remonte later op het jaar inzet). Het grote kaasjeskruid bloeit nu zelfs zeer rijkelijk. Toch straf dat dit soort planten zo sterk kan groeien in zo'n extreme droogte!

In de bloemenweide zien we duidelijk twee helften. Tegen de vijver doen de wouw en reseda het uitstekend: deze trekken ook enorm veel hommels en bijen aan. Daar gonst het van de activiteit. In de halfschaduw onder deze planten steken nu ook andere planten de kop op. Zoals deze fijne rotsanjer (denk ik toch dat het is).

De rest van de bloemenweide lijkt nu op hoe ik mij steppe voorstel. Open plekken, dorre plukjes laag gras dat hoogstens tot aan mijn enkels komt en veel stof. Een keer maaien dit jaar zal ruim voldoende zijn denk ik.

Verstekeling!

In de "schaduwborder" (het ding is de naam eigenlijk niet waard) had ik wijfjesvarens geplant. Als snel bleek dat er in 1 van de potjes ook nog iets anders groeide dan een varen. Ik besloot het maar te laten doen omdat ik het niet kon plaatsen en ik ne curieuzeneuzemosterpot ben.
Sinds kort bloeit het ding (met die wijfjesvaren gaat het iets minder goed).

 

En volgens mij is het Fluitekruid. Hoewel het waarschijnlijk de vroegtijdige dood van de varen betekent ga ik het toch maar laten staan.

Maar de ster van de border is nu duidelijk de donkere ooievaarsbek (Geranium Phaeum). Die voelt zich erg goed in zijn sas en groeit en bloeit al heel sterk. Hopelijk zaaien ze zich even vlot uit!

 Ik vind de geraniums die dichter bij de wildvorm staan, zoals deze, eigenlijk veel mooier dan de gecultiveerde met veel te grote en opzichtige bloemen.